به نام او که یادش تسلی بخش روانم است .
سلام
با آرزوی قبولی طاعات و عبادات شما عزیزان مخصوصا در شبهای عزیز قدر ...
به امید این که همه عهد و پیمانی را که با خدا در این شب عزیز بسته ایم همیشه به یاد داشته باشیم ...
1-
در ره منزل ليلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی
با ياد و توکل به خدا و با قدرت مهر و عشق می نويسم . می نويسم تا شايد اين روح تشنه خود را اينگونه سيراب سازم ...
می دانم مدتی است رکود کرده ام . مدتی است نشسته ام . مدتی سکوت کرده ام و دل را با زنگار فراموشی تيره کرده ام .
می خواهم چون پروانه ای که از پيله خويش با گذران سختی بيرون می آيد و بعد از تحمل رنج پيله و تنهايي ، متولد می شود ، متولد شوم . و بعد بال بگشايم و به سوی آسمان و نور که آنرا جايگاه خويش می دانم ، پرواز کنم و اوج بگيرم تا زمانی که از نظرها پنهان شوم .
خدايا تو را دوست دارم به خاطر نعمت بزرگ زندگی که به من عطا کردی ، به خاطر رنج و مشقاتی که در طول مسير زندگی برايم فراهم کردی تا تو را بيشتر و بيشتر دوست بدارم ، سپاسگذارت هستم .
بزرگ آفريدگارا ! می خواهم به تو عشق بورزم آنچنان که تو لياقت داری نه آنچنان که من سزاورش باشم .
معبودا ! می خواهم روح جدا شده ام را با بی نهايت عشق پيوند زنم . می خواهم آنی باشم که تو می خواهی نه اينی باشم که من می خواهم .
پس بگذار دريچه قلبم را بر روی همه خوبيهايت باز کنم تا عطر حضورت دلم را پر کند و مرا مست .
بگذار حضورت را بهتر احساس کنم . بگذار دوستت داشته باشم آنچنان که تو می خواهی . بر اين باور که تو مرا دوست داری ، يقين دارم و می دانم هميشه پناهگاه بی کسی ام بوده ای . هميشه چون چتری بر سرم که من در سايه سار رحمت و مهربانيت نفس می کشم .
می خواهم همگان را از اين عشق باخبر سازم و فاش گويم و از گفته خود دلشاد باشم که بنده عشق باشم و از هر دو جهان آزاد !
اگر مجالی بود ادامه متن بالا را می نويسم .
2-
الا يا ايها الساقی ادرکاسا وناولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها
چند مدت پيش حديثی رو خوندم ( فکر می کنم از امام صادق (ع) باشه اگر کسی مطمئن هست بگه درست می گم يا نه ) که روی من تاثير عجيبی گذاشت . توی جملات آخرش يه چيزی بود که تنم رو لرزوند چند بار مثل يه سوال تکرارش کردم و مدتی بهش فکرکردم ، تا اينکه با خوندن يه متن تقريبا به جواب اون رسيدم . ولی هنوز سوالهايی بی جواب مونده ! از شما خوبان هم می خوام حديث رو بخونيد و نظرتون رو راجع بهش بديد می خوام بدونم شما چطور به جواب می رسيد و چطور به اين موضوع نگاه می کنيد مطمئنا ديدگاههای شما می تونه در جهت رسيدن به جواب کمک کنه در يادداشت بعدی اون متن رو خواهم نوشت .
قال الله تعالی :
مَن طَلَبَنی ، وَجَدَنی وَ مَن وَجَدَنی ، عَرَفَنی
وَ مَن عَرَفَنی ، اَحَبَّنی وَ مَن اَحَبَّنی ، عَشَقنَی
وَ مَن عَشَقتَنی ، عَشَقتَهُ وَ مَن عَشَقتَهُ ، قَتَلتَهُ
وَ مَن قَتَلتَهُ ، فَعَلّی ديَتَهَ وَ مَن ديَتَهُ عَلَیّ ديَتَهُ
فاَنَا ديَتَهُ
خداوند متعال می فرمايد :
کسی که مرا طلب کند ، مرا پيدا می کند
و کسی که مرا پيدا کند ، مرا می شناسد
و کسی که مرا بشناسد ، مرا دوست دارد
و کسی که من را دوست دارد ، عاشقم می شود
و کسی که عاشق من شود ، من عاشق او می شوم
و کسی که من عاشق او شوم ، می کشمش
و کسی که من او را می کشم ديه دارد و ديه او بر من است .
من ديه او هستم .
منتظر شنیدن نظرات شما هستم .
التماس دعا
