سلام به دوستان و ياران هميشگی ...
دو سال پيش بود ، دقيقاً 26 آبانماه 1381 ؛ که اولين يادداشت اين وبلاگ به روی نت رفت !
با هدف زنده نگه داشتن حس دوستی ، صداقت ، راستی ، ايمان و عشق !
نمی دانم تا چقدر توانستم در اين راه موفق باشم و چقدر به هدف نزديک شوم . اين را شما بهتر می دانيد . دوست دارم در اين راه همراهی ام کنيد چرا که تنها نمی شود رفت ، بايد همراه شد و جاری !
اولين يادداشت شعری بود از آقای احمد عزيزی که آن را بسيار دوست دارم و نام وبلاگ هم برگرفته از همين شعر بود . آن را نيز بر سر در وبلاگ خود حک کرده ام تا فراموشم نشود .
عشق من ، پائيز آمد مثل پار بازهم ما باز مانديم از بهار
...
ياس بوی مهربانی می دهد عطر دوران جوانی می دهد
ياس ها يادآور پروانه اند ياس ها پيغمبران خانه اند
ياس يک شب را گل ايوان ماست ياس تنها يک سحر مهمان ماست
ياس را آئينه ها رو کرده اند ياس را پيغمبران بو کرده اند
ياس بوی حوض کوثر می دهد عطر اخلاق پيمبر می دهد
حضرت زهرا دلش از ياس بود اشک هايش دانه الماس بود
...
( هر چند سابقه آشنایی من با وبلاگ به قبل از اين تاريخ بر می گرده ! )
در اين مدت لحظات شيرين و خاطراتی فراموش نشدنی را تجربه کردم . مطالب مفيدی را ياد گرفتم . و در اين بين دوستان عزيزی را يافتم که برايم بسيار ارزشمند هستند و هميشه چشم براه حضور سبزشان هستم تا با گذاشتن رد پايی از خویش و نوشتن چند سطری از ديدگاهشان مرا ياری دهند برای بهتر شدن و بيشتر دانستن ، و از اين بابت بسيار خوشحالم .
چون حافظ خواهم گفت :
صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست
بيار تحفه ای از گيسوی معنبر دوست
بجـان او که بشکـرانه جـان برافـشـانم
اگر بسوی من آری پيامی از بر دوست
اگـر چه دوست بچيزی نمی خـرد ما را
به عالمی نفروشيم مويي از سر دوست
اين هم برگردون شعر البته نتونستم وزن غزل رو رعايت کنم 
:
ماوس را اگر گذری افتد به لينک وبلاگ دوست
بيار پنجره ای باز رو سوی وبلاگ دوست
به جان او ، می خوانم وبلاگش را با دقت
اگر وقت کمی هم داشته باشم ، با زحمت
اگر چه دوست برای ما کامنتی نخواهد گذاشت
اگر پرشين راه دهد پيامی خواهم نگاشت
برای بهتر شدن وبلاگ منتظر شنيدن پيشنهادات شما هستم .
