ای خوشا آمدن از سنگ برون
سر خود را به سر سنگ زدن
گر بود دشت ، بريدن هموار ،
ور بوده دره ، سرازير شدن !
***
دل تو اما ،
چون مردابی است !
راکد و ساکت و خموش ! ...
جاری شو ، سيل شو ،
بکوب و بروب و بشوی و ...
... بر آی !
حج کن !
به گرداب خلق طائف پيوند ،
طواف کن !
***
ای خسته از سعی ،
بر عشق تکيه کن !
ای انسان مسئول !
بکوش !
که اسماعيل تو تشنه است ،
و ای انسان عاشق !
بخواه !
که عشق معجزه می کند !
***
پس اين سفر کی به نهايت می رسد ؟ سر منزل اين کاروان کجاست ؟
هيچگاه ! هيچ جا ...
پس به کدام سو روان است ؟
به سوی خدا .
تا به کی ؟ تا به کجا ؟ قرارگاه نهايي کجاست ؟
خدا مطلق است ، ابديت است ،
حرکت به سوی زيبايی مطلق ، علم مطلق ، قدرت مطلق ، خلود مطلق ، کمال مطلق !
حرکتی ابدی ، بيقرار ، بی نهايت .
و الی الله المصير ! ( سوره فاطر ، آيه 18 )
***
هبوط از کعبه ، در عرفات !
آغاز پيدايش آدم بر روی زمين ،
آغاز پيدايش انسان در زمان ! با پيدايش شناخت !
و آغاز شناخت با پی بردن به يکديگر ، با نخستين جرقه عشق !
برخورد آدم و حوا !
***
کسی که نفهمد در اين مناسک چه می کند ؟ از مکه فقط سوغات آورده است .
چمدانش پر است و خودش خالی !
در حج ، تو توحيد را ، عمل می کنی ، با طواف ؛
آوارگی و تلاش ها هاجر را بيان می کنی ، با سعی ؛
از کعبه تا عرفات ، هبوط آدم را ؛
و از عرفات تا منی ، تاريخ را ، فلسفه خلقت انسان را ؛
و سير انديشه از علم تا عشق را ، و معراج روح را ، از خاک تا خدا را ،
و در منی ، آخرين مرحله کمال را و ايده آل را ، آزادی مطلق را ، بندگی مطلق را ،
ابراهيم را ،
و اکنون در منی یی ، ابراهيمی ، و اسماعيلت را به قربانگاه آورده ای ؛
اسماعيل تو کيست ؟ چيست ؟
***
دکتر شريعتی – حج
***
