« بسم الله الرحمن الرحيم »
بايد رفت ! به کجا ؟ 
کفشهايم را که به کناری افتاده ، بر می دارم و به پا می کنم . کمی برايم گشادند ! اما عيبی ندارد . پاهای کوچکم به پوشيدن کفشهای بزرگ عادت کرده اند .
وقتی کفشی اندازه ات نباشد ... چه می شود کرد ! بدون کفش هم مگر می شود رفت . حال بگذار کمی بزرگتر باشد . چه باک !
نه !!! اين بار نمی شود ! کفشها را از پا در می آورم .
بايد بدون کفش رفت . با پاهای برهنه ... بايد پاهايت زمين را حس کند . خاک را و حتی در کنارش خار را ... اما بايد رفت !! ماندن را سزا نيست ...
چه حس خوبی است ... حس رفتن را می گويم ...
اما ، مرا از راه ترسانده اند ... گفتند ، دختر تو نمی توانی ! نه !!! نمی شود ... تو را راه نمی دهند ... اصلا تو راه را بلد نيستی ... گم می شوی ! و هزاران بار سرزنش ...
ديگر داشت باورم می شد ... دختر ! شايد تو شايسته رفتن نيستی ... و در آن وادی تو را راه نمی دهند ...
اما مگر می شود ! مرا به آنجا فرا خوانده اند ...
ولی من اينبار تصميمم را گرفته ام . آماده رفتن هستم ...
راه دور نيست ! نزديک تر از آن چيزی است که فکرش را کنی ... اما می گويند مسيرش سخت و دشوار است .
دل را به عشق پاک خدا سپرده ام و رهسپار می شوم ... يعنی خواهم رسيد .....
حال آمده ام بگويم حلالم کنيد ...
کاش شکوفه ياسی بودم در بوستان عشق !
التماس دعا 
***
خدايا ! مرا درياب !
در اين دنيای تنگ و تاريک سرگردانم ،
در اين دنيايي که در پی ثروت و لذت و مالکيتند .
بگذار من در پی تو باشم ... تنها تو !
معبودا !
بگذار قلبم تنها به تو تعلق داشته باشد .
و ديدگانم با نور تو بينا شود
گوشهايم نغمه های عاشقانه تو را بشنوند
دست هايم تنها برای تو کار کنند
و پاهايم تنها در راه تو به حرکت در آيد .
بگذار راه را بيابم تا در تاريکی فرو نرفته ام .
خدايا !
می خواهم در کنار خويش حضورت را هميشه احساس کنم ،
که بدون تو من نيز نخواهم زيست .
همتی ده بتوانم درد و رنج را احساس کنم
تا توانايی داشته باشم که درد و رنج ديگران را برطرف کنم .
می خواهم زندگی را با عشق تو معنی کنم .
حمدانه
