به نام خدایی که دوستم دارد و دوستش دارم
سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ
أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ
زودا که آيات قدرت خود را در آفاق و در وجود خودشان به آنها نشان خواهيم داد تا برايشان آشکار شود که او حق است. آيا اينکه پروردگار تو در همه جا حاضر است کافی نيست؟
(فصلت/53)
لحظاتی است که برایمان به سختی می گذرد. و هر زمان تنهایی خویش را بیشتر و بیشتر حس می کنیم و نیاز به بودن کسی که التیامی برای همه دردهایمان باشد. غافل از این که از خویش هم دور می شویم. در پی یافتن مامنی برای پناه آوردن، به دورترین نقاط می رویم و برای به دست آوردن کسی که تنهایی مان را پر کند به هر چیزی می آویزیم.
چیزی در عمق وجودمان نیاز به بالیدن دارد. نیازمند رشد است. نیاز به شکوفایی و جوانه زدن دارد. چیزی که هر لحظه منتظر ظهورش هستیم. حتی وقتی به دنبالش نمی گردیم، مثل یک مهمان ناخوانده او خود به سراغمان می آید. آخر او هم دلتنگمان می شود.
زندگی یعنی بودن، و بودن هم نوعی نیاز به زندگی است. زندگی که به تنهایی امکان پذیر نیست. از وقتی چشم باز می کنیم این نیاز همراه ماست. نیاز به بودن دیگران!!! آن وقت است که بودن ما هم معنی می یابد. نیازی که در پی اش بودنمان شکل می گیرد. در کنار آنان که با همه وجود برای بزرگ شدنمان تلاش می کنند، حس زیبای دوست داشتن را می آموزیم. و یاد می گیرم که ما هم دوست داشته باشیم، چرا که نیازمند دوست داشتن و دوست داشته شدن هستیم.
زندگی آغاز می شود. متولد می شویم ... تولد آغاز دوست داشتن است.
کودکی که در آغوش مادر است زیباترین و لطیف ترین احساس نیاز خود را بی ریا ابراز می کند، نیاز به عشق مادری!!! و مادری که عاشقانه از فرزندش مراقبت می کند، زیباترین احساس خود را به او ابراز می کند. و زندگی برای کودک اینچنین آغاز می شود، آغازی که با دوست داشتن همراه است.
متاسفانه کسانی هستند که این نعمت را به نوعی از دست می دهند. ولی دلیلی برای کتمان یا گریز از آن نیست. هر کودکی که متولد می شود در هر شرایطی با خود، عشق را به ارمغان می آورد.
و چه غم انگیز است وقتی این نعمت در شرایطی قرار بگیرد که از بالندگی محروم بماند.
ما در زندگی با دیگران در ارتباط هستیم و به نوعی نیازمند حضورشان، با کمک دیگران می آموزیم چگونه بهتر زندگی کنیم. با کمک دیگران حضور خدا را بیشتر حس می کنیم و با راهنمایی دیگران راه زندگی خود را انتخاب می کنیم.
کسانی در راه زندگی همراه ما می شوند و در کنارمان هستند، اما نمی توان کسی را یافت که همراه همیشگی باشد، کسی که در تمامی لحظات در کنارمان باقی بماند چون هر کسی راه خویش را دنبال می کند و در قسمتهایی از راه همراه ماست. و ما همچنان تنهاییم.
اما همین ارتباطات و همراهی در پی خود دوست داشتن را به ارمغان می آورد. حس لطیفی که مقدس است. حسی که به دنبال خود همدلی و انس به همراه می آورد. و می توان بودن خویش را به نوعی دیگر حس کرد و بودن دیگران را نیز...
همیشه به دنبال چیزی یا کسی می گردیم که درونمان را آرام کند، چرا که نیازمند آرامشیم تا بتوانیم در پناهش در غوغای روزگار زندگی کنیم.
و گاهی در بین راه کسی می آید، کسی که با دیگران فرق دارد.
کسی که گمان می کنیم همان گمشده است...
