بسم الله المالك القاهر الجبار المنتقم
و به قول ابوذر :
يا رب المستضعفين
امروز براي من سخن گفتن مشكل است ، به خصوص درباره (( شهادت )) ، و بالاخص امروز ، كه عيد خون شيعه است .
درباره كاري كه حسين در تاريخ كرده است ، بسيار سخن گفته اند و بسيار نوشته اند و مي گويند و مي نويسند . قدما به گونه اي آن را توجيه كرده اند و متجددين روشنفكر بگونه اي ديگر . اما من تازگي متوجه شدم كه امكان ندارد كاري را كه حسين كرده است بفهميم ، مگر اينكه بفهميم شهادت چيست .
عظمت حسين از يك سو و شخص بيني ما از سوي ديگر موجب شده است كه آنچه را از حسين بزرگتر است ، در زير درخشش عظمت حسين نبينيم و آنچه از حسين بزرگتر است آن چيزي است كه حسين به خاطر آن قرباني شده است . اين است كه همواره از حسين سخن گفته ايم ، اما هرگز از آنچه كه حسين بخاطر آن سخاوتمندانه خود را قرباني كرد ، ياد نكرده ايم . من مي خواستم امروز آن اصلي را كه حسين و حسين ها قرباني اش شده اند و عظمت آنان در تاريخ بشر و در مذهب ما و در پيشگاه خلق و خالق ، به خاطر اين است كه اين اصل را و اين معني را با تمام زندگي شان و مرگشان ، نشان داده اند ، در اينجا مطرح كنم : (( شهادت )) !
از يك سو بايد شهادت را به عنوان يك مسئله فكري ، علمي ، فلسفي مطرح كنم و در اين حال بايد فقط بينديشم و استدلال كنم و تنها از قدرت علم و منطق مدد بگيرم.
و از سوي ديگر ، داستان شهادت و آنچه را كه شهادت تداعي مي كند ، به قدري احساسي و به قدري هيجان آميز و عاشقانه است كه روح را بآتش مي كشد و منطق را فلج مي كند و قدرت ناطقه را ضعيف و انديشيدن را .
چه ، شهادت ، آميزه اي از يك عشق گدازان و از يك حكمت عميق و پيچيده ، و اين دو را با هم نمي توان بيان كرد و در نتيجه حق سخن را ادا نمود ، به خصوص ، آدمي كه چون من ، از نظر روحي و عاطفي ضعيف است ، بيان برايش مشكل تر است .
براي فهميدن شهادت ، بايد اول مكتبي كه شهادت در آن مكتب معني مي دهد و شهادت در آن طرز تفكر قابل توضيح است ، و شهادت در اين عقيده خاص ارزش مي يابد ، روشن بشود ، و آن عبارت است از مكتبي كه حسين يكي از مظاهر اين مكتب است ، و نيز جريان تاريخي و نبرد تاريخي در سرگذشت انسان ، كه حسين يك پرچمدار اين نبرد است و كربلاي او يك صحنه از صحنه هاي نبرد پيوسته واحدي است كه در جبه هاي مختلف و نسل ها و عصر هاي مختلف و در طول تاريخ از آغاز تا حال و در آينده جاري است .
(( دكتر شريعتي از كتاب حسين وارث آدم ))
