تو می گوئی : آن غير ممکن است .
خدا می گويد : همه چيز ممکن است .
تو : من خيلی خسته ام .
خدا : من به تو آرامش می دهم .
تو : هيچکس مرا واقعا دوست ندارد .
خدا : من تو را دوست دارم .
تو : من نمی توانم ادامه دهم .
خدا : مرحمت و توفيق من کافی است .
تو : همه چيز برای من مبهم است .
خدا : من تو را هدايت خواهم کرد .
تو : من توانائی اش را ندارم .
خدا : من توانا هستم .
تو : من نمی توانم خودم را ببخشم .
خدا : من تو را خواهم بخشيد .
تو : من نمی توانم خودم را اداره کنم .
خدا : همه نيازهای تو را برآورده خواهم کرد .
تو : من می ترسم .
خدا : من در روح تو ترس قرار ندادم .
تو : من هميشه نگران و ناکام هستم .
خدا : به من توکل کن .
تو : من به اندازه کافی اعتقاد ندارم .
خدا : من به هر کسی ميزای از اعتقاد و ايمان داده ام .
تو : من به اندازه کافی باهوش نيستم .
خدا : من به تو عقل داده ام .
تو : من احساس تنهائی می کنم .
خدا : من هميشه با تو هستم .
