حسين
تو ای حسين !
با تو چه بگويم ؟
" شب تاريک و بيم موج و گردابی چنين هائل "
و تو ای چراغ راه ،
ای کشتی رهائی ،
ای خونی که از آن نقطه ی صحرا ،
جاودان می تپی و می جوشی ،
و در بستر زمان جاری هستی ،
و بر همه نسل ها می گذری ،
و هر زمين حاصل خيزی را سيراب خون می کنی ،
و هر بذر شايسته در زير خاک می شکافی و می شکوفانی ،
و هر نهال تشنه ای را به برگ و بار حيات و خرمی می نشانی ،
ای آموزگار بزرگ شهادت !
برقی از آن نور را
بر اين شبستان سياه و نوميد ما بيفکن !
قطره ای از آن خون را
در بستر خشکيده و نيم مرده ی ما جاری ساز !
و تفی از آتش آن صحرای آتش خيز را
به اين زمستان سرد و فسرده ی ما ببخش !
ای که " مرگ سرخ " را برگزيدی
تا عاشقانت را از " مرگ سياه " برهانی ،
تا با هر قطره ی خونت ،
ملتی را حيات بخشی و تاريخی را به تپش آری
و کالبد مرده و فسرده عصری را گرم کنی ،
و بدان جوشش و خروش زندگی و عشق و اميد دهی !
ايمان ما ، ملت ما ، تاريخ فردای ما ، کالبد زمان ما ،
" به تو و خون تو محتاج است " .
" دکتر علی شریعتی "
