با تو
با تو همه ی رنگ های این سرزمین را آشنا می بینم .
با تو همه ی رنگ های این سرزمین مرا نوازش می کنند .
با تو آهوان این صحرا دوستان هم بازی من اند .
با تو کوه ها حامیان وفادار خاندان من اند .
با تو زمین ، گاهواره ای است که مرا در آغوش خود می خواباند .
ابر حریری است که بر گاهواره ی من کشیده اند .
با تو دریا با من مهربانی می کند .
با تو سپیده هر صبح بر گونه ام بوسه می زند .
با ت نسیم ، هر لحظه گیسوانم را شانه می کند .
با تو من با بهار می رویم .
با تو من در عطر یاس ها پخش می شوم .
با تو من در شیره ی هر نبات می جوشم .
با تو من در هر شکوفه می شکفم .
با تو من در طلوع لبخند می زنم .
در هر تندر ، فریاد شوق می کشم .
در حلقوم مرغان عاشق می خوانم .
در غلغل چشمه ها می خندم .
در نای جویباران زمزمه می کنم .
با تو من در روح طبیعت پنهانم .
در رگ جاری ام ، در نبض .
با تو من بودن را ، زندگی کردن را ، شوق را ، زیبایی را
مهربانی پاک خداوندی را می نوشم .
با تو من در خلوت این صحرا ،
در غربت این سرزمین ،
در سکوت این آسمان ،
در تنهایی این بی کسی ،
غرقه ی فریاد و خروش و جمعیتم .
درختان برادران من اند
و پرندگان خواهران من اند .
و گل ها کودکان من اند .
و اندام هر صخره ، مردی از خویشان من است .
و نسیم ها قاصدان بشارت گوی من اند .
و (( بوی باران ، بوی پونه ، بوی خاک ،
شاخه های شسته ، باران خورده ، پاک ))
همه خوش ترین یادهای من ، شیرین ترین یادگارهای من اند .
بی تو ، من ...
***
شگفتا !
وقتی که بود نمی دیدم ،
وقتی می خواند نمی شنیدم ...
وقتی دیدم که نبود ...
وقتی شنیدم که نخواند ... !
چه غم انگیز است که وقتی چشمه ای سرد و زلال ،
در برابرت ، می جوشد و می خواند و می نالید ،
تشنه آتش باشی و نه آب ،
و چشمه که خشکید ،
چشمه که از آن آتش که تو تشنه آن بودی
بخار شد و به هوا رفت ،
و آتش زمین را تافت و در خود گداخت
و از زمین آتش روئید و از آسمان بارید ،
تو تشنه آب گردی و نه تشنه آتش ،
و بعد عمری گداختن در غم نبودن کسی که ،
تا بود ، از غم نبودن تو می گداخت .
----> لينک فايل صوتی متن بالا
دکتر علی شریعتی
