شکوفه ياس - گاه نوشت هایم

آفتابگردان ...

شکوفه یاس — Thu, 09 Dec 2010 06:25:21 GMT

یاد خدا آرام بخش دلهاست

آفــتــابــــگـردان !!!! ...

گل آفتاب گردان رو به نور می‌چرخد و آدمی رو به خدا. ما همه‌ آفتابگردانیم.

اگر آفتابگردان‌ به‌ خاک‌ خیره‌ شود و به‌ تیرگی، دیگر آفتابگردان‌ نیست.

آفتابگردان‌ کاشف‌ معدن‌ صبح‌ است‌ و با سیاهی‌ نسبت‌ ندارد.

اینها را گل‌ آفتابگردان‌ به‌ من‌ گفت‌ و من‌ تماشایش‌ می‌کردم‌ که‌ خورشید کوچکی‌ بود در زمین‌ و هر گلبرگش‌ شعله‌ای‌ بود و دایره‌ای‌ داغ‌ در دلش‌ می‌سوخت.

آفتابگردان‌ به‌ من‌ گفت: وقتی‌ دهقان‌ بذر آفتابگردان‌ را می‌کارد، مطمئن‌ است‌ که‌ او خورشید را پیدا خواهد کرد.

آفتابگردان‌ هیچ‌ وقت‌ چیزی‌ را با خورشید اشتباه‌ نمی‌گیرد؛ اما انسان‌ همه‌ چیز را با خدا اشتباه‌ می‌گیرد.

آفتابگردان‌ راهش‌ را بلد است‌ و کارش‌ را می‌داند. او جز دوست‌ داشتن‌ آفتاب‌ و فهمیدن‌ خورشید، کاری‌ ندارد.

او همه‌ زندگی‌اش‌ را وقف‌ نور می‌کند، در نور به‌ دنیا می‌آید و در نور می‌میرد. نور می‌خورد و نور می‌زاید.

دلخوشی‌ آفتابگردان‌ تنها آفتاب‌ است.

آفتابگردان‌ با آفتاب‌ آمیخته‌ است‌ و انسان‌ با خدا.

بدون‌ آفتاب، آفتابگردان‌ می‌میرد؛ بدون‌ خدا، انسان.

آفتابگردان‌ گفت: روزی‌ که‌ آفتابگردان‌ به‌ آفتاب‌ بپیوندد، دیگر آفتابگردانی‌ نخواهد ماند و روزی‌ که‌ تو به‌ خدا برسی، دیگر «تویی» نمی‌ماند.

و گفت‌ من‌ فاصله‌هایم‌ را با نور پر می‌کنم، تو فاصله‌ها را چگونه‌ پُر می‌کنی؟ آفتابگردان‌ این‌ را گفت‌ و خاموش‌ شد.

گفت‌وگوی‌ من‌ و آفتابگردان‌ ناتمام‌ ماند.

زیرا که‌ او در آفتاب‌ غرق‌ شده‌ بود.

جلو رفتم‌ بوییدمش، بوی‌ خورشید می‌داد.

تب‌ داشت‌ و عاشق‌ بود.

خداحافظی‌ کردم، داشتم‌ می‌رفتم‌ که‌ نسیمی‌ رد شد و گفت: نام‌ آفتابگردان‌ همه‌ را به‌ یاد آفتاب‌ می‌اندازد، نام‌ انسان‌ آیا کسی‌ را به‌ یاد خدا خواهد انداخت؟

آن‌ وقت‌ بود که‌ شرمنده‌ از خدا رو به‌ آفتاب‌ گریستم .

منبع: ایمیل یک دوست

حال من ...

شکوفه یاس — Wed, 24 Nov 2010 05:02:52 GMT

یاد خدا آرام بخش دلهاست

سلام ؛ حال من خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم به آن شادمانی بی‌سبب می‌گویند . . .

با این همه اگر عمری باقی بود

طوری از کنار زندگی می‌گذرم

که نه دل کسی در سینه بلرزد

و نه این دل ناماندگار بی‌درمانم . . .

تا یادم نرفته است بنویسم:

دیشب در حوالی خواب‌هایم ، سال پر بارانی بود . . .

خواب باران و پاییزی نیامده را دیدم

دعا کردم که بیایی

با من کنار پنجره بمانی، باران ببارد

اما دریغ که رفتن، راز غریب این زندگیست

رفتی پیش از آن که باران ببارد . . .

می‌دانم، دل من همیشه پر از هوای تازه باز نیامدن است !

انگار که تعبیر همه رفتن‌ها، هرگز باز نیامدن است

بی‌پرده بگویمت :

می‌خواهم تنها بمانم

در را پشت سرت ببند

بی‌قرارم، می‌خواهم بروم، می‌خواهم بمانم ؟!

هذیان می‌گویم ! نمی‌دانم . . .

نه عزیزم، نامه‌ام باید کوتاه باشد

ساده باشد، بی‌کنایه و ابهام

پس از نو می‌نویسم:

سلام! حال من خوب است

اما تو باور نکن . . .

سیدعلی صالحی

قربانی

شکوفه یاس — Wed, 17 Nov 2010 06:29:01 GMT

یاد خدا آرام بخش دلهاست

خواستند سرش را ببرند
خودش این را می‌دانست.
او معنی کاسه آب و چاقو را می‌فهمید.
با مادرش هم همین کار را کردند. آبش دادند و سرش را بریدند.

ترسیده بود. گردنش را گرفته بودند و می‌کشیدند.
قلب قرمزش تند تند می‌زد. کمک می‌خواست.

فریاد می‌زد و صدایش تا آسمان هفتم بالا می‌رفت.
خدا فرشته‌ای فرستاد تا گوسفند بی‌تاب را آرام کند.

فرشته آمد و نوازشش کرد و گفت: چقدر قشنگ است این که قرار است خودت را ببخشی تا زندگی باز هم ادامه پیدا کند. آدم ها سپاسگزار توان و قوت قدم‌هایشان از توست.

تاب و توانشان هم.

تو به قلب‌هایشان کمک می‌کنی تا بهتر بتپد، قلب‌هایی که می‌توانند عشق بورزند.
پس مرگ تو، به عشق کمک می‌کند.

تو کمک می‌کنی تا آدم امانت بزرگی را که خدا برشانه‌های کوچکش گذاشته بر دوش کشد.

تو و گندم و نور، تو پرنده و درخت همه کمک می‌کنید تا این چرخ بچرخد،

چرخی که نام آن زندگی است.

گوسفند آرام شد و اجازه داد تا چاقو گلویش را ببوسد ...

او قطره قطره بر خاک چکید،
اما هر قطره‌اش خشنود بود،

زیرا به خدا، به عشق، به زندگی کمک کرده بود ...

عرفان نظرآهاری

به قربانگاه بردن اسماعیل

اوج بندگی ابراهیم بود

عید قربان مبارک

خدایا ...

شکوفه یاس — Sat, 12 Jun 2010 09:35:40 GMT

یاد خدا آرام بخش دل‌هاست

خدایا تو به آنچه انجام داده‌ام آگاه‌تر هستی،

پس آنچه در مورد من آگاهی داری ببخش،

و در پرتو قدرتت،

مرا به آنچه دوست داری بازگردان.

بازگشت

شکوفه یاس — Sat, 18 Apr 2009 20:29:26 GMT

به نام خدا

گاهی دل کندن خیلی سخت است.

باید دلت را بکنی از چیزی که روزی روزگاری به آن دل بسته شده بودی.

حالا می‌خواهد آن دلبستگی جایی باشد برای نوشتن حرف‌های دلت یا هر چیز دیگر

چه فرق می‌کند؟!

اما وقتی دیگر آنجا دیگر برایت مثل همیشه یک جای دنج و راحت نباشد

با این وجود است که قلمی سبز و سرخ را بر آن می‌کشی

تا بتوانی فراموشش کنی

وبلاگم را می‌گویم. هنوز هم که هنوز است وقتی به این دنیای مجازی سرکی می کشم

بی اختیار آدرسش را می‌نویسم...

آدرس وبلاگی که گاهی به خانه دل تعبیر شده بود. و جایی بود برای از دل نوشتن!

و حالا آمده‌ام از همان جا که پیش‌ترها شروع کرده بودم

تا شاید دوباره شروع کنم...

اما این بار با گذشتن از دل بستگی‌ها

برای فراموش کردن و برای بخشیدن !

حالا که دوباره انگشتانم را بر روی این کلیدهای کوچک می‌چرخانم تا کلمات ذهنم را اینجا حک کنم فهمیدم چقدر دلم برای نوشتن تنگ شده بود.

فعلا همین‌ها باشد تا بدانم تصمیم نهایی‌ام چه خواهد شد!

پی‌نوشت:

کم کم فراموش می‌شوم

باور کن !

وقتی دیگر کسی سراغی از خاموشی حضوری نمی‌گیرد.

پنجره‌ای بسته شد, قاصدکی غمگین

و ماهی دلتنگ دریا ...

آوای مهر

شکوفه یاس — Mon, 16 Mar 2009 19:55:03 GMT

به نام خداوند صبح و سلام

خداوند زیبایی و احترام

زیباترین نامِ حضرتِ دوست، سلام؛ ارزانی روح آسمانی‌تان باد.

سعادت، لطافت، آرامش و محبت را با گلچین حروف این نام مقدس پیشکش نگاه دریایی‌تان می‌کنیم،

و از آستانِ آسمانیِ حضرتش می‌خواهیم به خجستگی نام آخرین پیکِ رأفت و رحمتش، دل‌های ما را با خوبی‌ها و مهربانی‌ها پیوند زند.

ما، جمعی از وبلاگ نویسان بوشهری؛ این شعار را سرلوحه تمام برنامه‌های خویش کرده‌ایم:

بنی آدم اعضای یک پیکرند ... که در آفرینش ز یک گوهرند

و در راستای تحقق این آرمان نیلوفریِ سعدی، و تمام آزادگان ایران تا کنون سه جشنِ بزرگ را در حمایت از آن‌هایی که دل به دستان دریایی ما سپرده‌اند برگزار نموده‌ایم

پیدای پنهان

توان جویان پویا

پله پله تا خورشید

و امروز در آستانه‌ی بهار، همزمان با تپشِ نبضِ پنجره‌ها و شاپرک‌ها، و میلاد غنچه‌های محمدی و جعفری، چهارمین بزم خویش را با عنوان «آوای مهر» در حمایت از کودکان کم‌توان ذهنی به جشن نشسته‌ایم.

بهار یک نقطه دارد. نقطة آغاز مهربانی‌تان بی‌انتها باد.

امید داریم که در سایه سار سرو قامت دوست همواره یاریگر دست‌های نیازمندی باشیم که بر شاخه‌ی هستی ما تکیه داده‌اند.

کاش گاهی در مسیر زندگی باری از دوش نگاهی کم کنیم

فاصله‌های میان خویش را با خطوط دوستی مبهم کنیم

شاید دیگر فرصتی نباشد پس بیایید نگذاریم مهربانی به تأخیر بیفتد و با هم عهد ببندیم این راه را ادامه دهیم!

***

خداوند آب و آینه ! دست‌هایمان را چون شاخه‌های نیازمند درختان بر آستان آسمانی‌ات برآورده‌ایم.

از بارگاه ربوبی‌ات ملتمسانه تمنا داریم تا کویر تشنه نگاهمان را به زلال جاری سرچشمه پاکی‌ها سیراب سازی

خدای زیبای اقاقی‌ها و پروانه‌ها ! یاری‌مان کن تا پیچک‌های افسرده‌ای را که بر شاخسار حضورمان تکیه داده‌اند در سایه‌سار حمایت و لطف خویش با بهار رویش و عشق پیوند دهیم.

پادشاه پاک پنجره‌ها و پیچک‌ها ! پندارمان را پر از پرستوهای صداقت و کردارمان را لبریز از قاصدک‌های کرامت کن تا دست‌های معصوم چکاوک‌هایی را که سر بر سرای خاکی‌مان نهاده‌اند به آفاق آرزوهایشان متصل سازیم.

آرامه آبی‌ها و آسمانی‌ها ! احساس لطیف نوع دوستی و مهرورزی را در سلول سلول وجودمان جاری ساز.

ای سراسر صفا و صلح و سلام

ای مهربان‌ترین مهربانان

دل‌نوشت:

دیشب چقدر نور بود و شادمانی. انگار که آسمان دریچه نورش را بر روی دلهایی که شادمانه دستان یکدیگر را به مهر می‌فشردند و به هم شکوفه لبخند هدیه می‌دادند؛ گشوده بود. آری لبخند و آرامش خاطر بهترین هدیه بود. و این که حضور خدا را در لحظه لحظه قدمهایت حس کنی. ببینی دستی مهربان را بر دوش خویش داری کسی که همقدم با تو رد نگاهت را دنبال می‌کند. خدایا از همه لطف و مهربانی بی‌کرانت سپاسگزارم.

پی‌نوشت:

گاهی چقدر سخت می‌شود بخواهی جلو جمعیت بایستی و حرف بزنی. از احساس درونی‌ات بگویی. از این که چقدر خوشحالی از حضورشان از شادمانه بودنشان. و بخواهی از زحمات تک تک دوستانت و همراهی‌شان تشکر کنی. سعی می‌کنی همه این احساس را که در واژگانی است که شاعری به قلم آورده بگویی که نکند اگر بخواهی خودت بگویی جایی کاستی داشته باشد و نتوانی حق مطلب را ادا کنی. از روی کاغذ می‌خوانی و سعی می‌کنی با هر واژه همان حس را بیان کنی هر چند اضطرابت را نمی‌توانی کنترل کنی. اما می‌سپاری خودت را به خدا و روانه می‌شوی.

و من دیشب همان حس را داشتم شادمانی آمیخته با دلهره با کمی چاشنی اندوه. اندوه به خاطر نبودن عزیزی که دلم می‌خواست او هم در این جشن حضور داشته باشد که نشد. اویی که برای یکی از همین کودکان کم توان ذهنی رنج‌ها برده است. مادری که عزیز است برایم...

خاطره‌نوشت:

دیشب وقتی جلو جمعیت حاضر شدم یاد زمانی افتادم که بچه مدرسه‌ای بیش نبودم و چقدر از شعر خوانی در صف صبحگاه لذت می‌بردم. برام مهم نبود که دیگران تشویقم کنند فقط دوست داشتم از خواندنم خوشحال شوند. آن موقع‌ها کمتر دلهره داشتم و بیشتر شجاعت اما این روزها انگار کمتر شجاعت دارم و بیشتر دلهره. اما دیشب سعی کردم پیروزی با شجاعت کودکانه درونم باشد.

لبخندنوشت:

کوتاهی قد و بلندی تریبن هم گاهی دردسر است. چهارپایه‌ای این مواقع کمک بزرگی است. :دی

یادم افتاد به دوستی که از صدایم همیشه تعریف می‌کرد و می‌گفت اگر تمرین کنی می‌توانی مجری خوبی شوی. فکر کنم فقط برای رادیو خوب باشم وگرنه از نگاه دوربین همیشه گریزان بوده‌ام. فکر کنم یک دوره باید وردست مجری خوبمان جناب آقای نوذری شاگردی کنم. بعد در موردش بیشتر فکر کنم ببینم می‌شود مجری شد یا نه؟! فعلا همین نطق اول جشن کفایتمان می‌کند.

تنهایی و سکوت

شکوفه یاس — Sun, 19 Oct 2008 16:22:14 GMT

به نام خدای ساکت و تنها !

و همیشه حرفهایی هست برای نگفتن ...

اینها را که می‌گوبم برای گفتنش نیست. برای نشنیدنش هم نیست.

برایم نوشت:

کاش به اندازه همین یک نقطه کوچک یاد میگرفتید که زمان حال به سود شماست.

کاش یاد می‌گرفتید که سکوت کنید.

کاش یاد می‌گرفتید که همیشه خوبی و مصلحت مستقیما از خدا نازل نمی‌شود.

کاش یاد می‌گرفتید که چرا سکوت و چرا دوری و چرا تنهایی!

برایش نوشتم:

فکر می‌کنی یاد نگرفتم! فکر می‌کنی زمان حال رو فدای گذشته و آینده می‌کنم.

نه!!! خیلی وقته یاد گرفتم که قدر زمان حالم رو بدونم. گذشته هر چی بود گذشت. توی یه چشم بهم زدنی زمان حال هم به گذشته خواهد پیوست حالا چرا بخوام با غم و غصه گذشته این حال رو هم خراب کنم. یاد گرفتم تا اونجایی که بتونم از آینده هم ترسی نداشته باشم. فقط و فقط تلاش کنم که بتونم زمان حال رو جاودانه بسازم. انگار باور نداری که یاد گرفتم.

فکر می‌کنی سکوت نکردم. سکوت نمی‌کنم. چه فریادی زدم! چی گفتم به جز سکوت. اگه گاهی هم چیزی گفتم حرفی زدم کلامی رو نوشتم فقط برای این بوده که یادم بمونه برای چی؟

برای سکوتم ارزش قائلم. مثل این که این سکوت رو هم بارو نداری! مگه از من فریاد یا صدایی هم شنیدی به جز سکوت...

سکوت رو دوست دارم به خاطر همه عظمتش. به خاطر همان همه حرفهای نگفته‌ای که تنها سکوت ترجمان آن است. وقتی کسی حرفهایم را نمی‌فهمد بهتر است سکوت کنم.

من همه چی رو در موازات مصلحت و حکمت خدا می‌بینم. آره گاهی خدا مستقیم عمل نمی‌کنه بلکه بنده‌هاش یا هر چیزی رو که آفریده واسطه قرار می‌ده. مثل وقتی دلت پر می‌کشه و سرشار از شوق پریدن و بعد می‌بینی پروانه‌ای، پرنده‌ای آرام و بی‌صدا جلو چشمات رد می‌شه... من نمی‌گم همیشه همه چی رو می‌بینم . اما دارم سعی می‌کنم به جای نگاه کردن ببینم و حس کنم.

دارم یاد می‌گیرم که چرا سکوت! چرا دوری! چرا تنهایی...

چون دارم با جز جزء این واژها که نوشتی زندگی می‌کنم.

***

نمی‌دونم چرا امروز باید این نوشته‌ها رو ببینم! نوشته‌هایی که مدت‌هاست غبار فراموشی روی اون رو گرفته بود. حتی خاطراتش رو داشتم از یاد می‌بردم. اما امروز اینجا دوباره برام زنده شد.

سکوت و تنهایی!

السلام علیک یا فاطمه الزهرا (س)

شکوفه یاس — Thu, 05 Jun 2008 22:37:41 GMT

بسم الله النور

دعای حضرت زهرا (س) :

پروردگارا مرا به آنچه روزی فرموده ای قانع کن که از آن چه از نعمت هایت دارم راضی باشم و مرا با الطاف و محبت هایت پوشش بده و برای همیشه به من عافیت،دوری از امراض روحی و جسمی عنایت فرما.

پروردگارا مرا ببخش و به من رحم فرما آنگاه که مرا از دنیا می بری.

پروردگارا در جستجوی آنچه برایم در نظر نگرفته ای سرگردان و عاجزم مفرما و آنچه را برایم خواسته ای به آسانی و سهولت در اختیارم قرار ده.

خدایا پاداش نیکو به پدر و مادرم مرحمت فرما و به هر کس که حقی بر گردن من دارد با او چنین کن.

پروردگارا مرا برای آنچه آفریده ای برای همان قرارم ده و به آنچه که خود متکفل انجام آن برایم شده ای، مشغولم مفرما.

خدایا مرا عذاب مفرما در حالی که من از تو طلب بخشش دارم و محرومم مفرما در حالی که از تو تقاضا و خواهش می کنم.

الهی مرا نزد خودم ذلیل و بی مقدار قرار ده ولی مقام خودت را نزد من عظیم فرما و اطاعت خویش و انجام آن چه رضای تو در آن است و پرهیز از آنچه تو را به خشم می آورد را در همه امور به من الهام فرما.

ای مهربانترین مهربانان

الهی و ربی من لی غيرک

شکوفه یاس — Thu, 10 May 2007 04:18:00 GMT

یا غیاث المستغیثین! یا دلیل المتحیّرین!

اِلهى عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَبَرِحَ الْخَف اَّءُ وَانْكَشَفَ الْغِط اَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّج اَّءُ

وَضاقَتِ الاْرْضُ وَمُنِعَتِ السَّماَّءُ واَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَاِلَيْكَ

الْمُشْتَكى وَعَلَيْكَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّةِ وَالرَّخاَّءِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى

مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ اُولِى الاْمْرِ الَّذينَ فَرَضْتَ عَلَيْنا طاعَتَهُمْ

وَعَرَّفْتَنا بِذلِكَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَريباً كَلَمْحِ

الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ يا مُحَمَّدُ يا عَلِىُّ يا عَلِىُّ يا مُحَمَّدُ اِكْفِيانى

فَاِنَّكُما كافِيانِ وَانْصُرانى فَاِنَّكُما ناصِرانِ يا مَوْلانا يا صاحِبَ

الزَّمانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِكْنى اَدْرِكْنى اَدْرِكْنى السّاعَةَ

السّاعَةَ السّاعَةَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرينَ

خدايا بلاء عظيم گشته و درون آشكار شد و پرده از كارها برداشته شد و اميد قطع شد

و زمين تنگ شد و از ريزش رحمت آسمان جلوگيرى شد و تويى ياور و شكوه بسوى تو است

و اعتماد و تكيه ما چه در سختى و چه در آسانى بر تو است خدايا درود فرست بر

محمد و آل محمد آن زمامدارانى كه پيرويشان را بر ما واجب كردى و بدين سبب مقام

و منزلتشان را به ما شناساندى به حق ايشان به ما گشايشى ده فورى و نزديك مانند

چشم بر هم زدن يا نزديكتر اى محمد اى على اى على اى محمد مرا كفايت كنيد

كه شماييد كفايت كننده ام و مرا يارى كنيد كه شماييد ياور من اى سرور ما اى صاحب

الزمان فرياد، فرياد، فرياد، درياب مرا درياب مرا درياب مرا همين ساعت

همين ساعت هم اكنون زود زود زود اى خدا اى مهربانترين مهربانان به حق محمد و آل پاكيزه اش

تنها عشق است که می ماند (2)

شکوفه یاس — Thu, 03 May 2007 09:00:00 GMT

به نام خدایی که دوستم دارد و دوستش دارم

دوستان عيب من بی‌دل حيران مکنيد

گوهری دارم و صاحب نظری می‌جويم

مدتی است تو را جستجو می کنم. سراغت را از هر رهگذری می‌گیرم. رویاهایم را نشانشان می‌دهم و می‌پرسم ببخشید شما او را می‌شناسید؟!!! آنها هم بی‌اعتنا از سر اجبار نگاهی می‌کنند و بعد شانه‌هایشان را بالا می‌اندازند و می‌گویند: نه!!! ندیده‌ایم...

به خود می‌گویم اینان که اینچنین گلها را زیر پاهایشان له می‌کنند و نمی‌بینند، چطور ممکن است عزیز مرا دیده باشند و بشناسندش... نه اینان نمی‌توانسته اند تو را دیده باشند!

اینان حتی خود را هم نمی‌شناسند، انگار که از خودشان هم فراری باشند، نقابی به صورت زده‌اند و با لبخند به هم دروغ می‌گویند!

عجب روزگاریست....

خسته‌ام، اما ناامید نمی‌شوم. عشق با خود صبوری و امید و انتظار به همراه می‌آورد. عشق آدم را بلند همت می‌کند. مگر نه؟؟؟

همتم بدرقه راه کن ای طاير قدس

که دراز است ره مقصد و من نوسفرم

نمی‌دانم چقدر طول خواهد کشید و چه مدت باید منتظر بود!؟...

اما ... اما دلم گواهی می‌دهد روزی پیدایت می‌کنم روزی که بالاخره از راه خواهی رسید و تو را خواهم دید. اگر بدانی چقدر دلتنگت شده‌ام. اگر باور نداری بیا و از تک تک گلهای باغچه بپرس. آنها می‌دانند از بس که درد دلم را شنیده‌اند.

د ل ت ن گ م ... د ل ت ن گ !

یاد تو همیشه هست. چرا که بی یاد عشق نمی‌توان زندگی کرد. اما کاش خودت باشی.

گاهی آنقدر در این رویا گم می‌شوم که دلم می‌خواهد همان طور گمشده باقی بمانم و بعد تو بیایی و مرا پیدا کنی... دستم را بگیری و با خودت تا دور دست‌های رویاهایمان ببری. تا یاد بگیریم با هم پریدن را... با هم بودن را...

اما بعد... در می‌مانم!!! اگر روزی تو را یافتم و دیدم. چه حرفی برای گفتن دارم؟؟؟!!!

یادت می‌آید گفتی دوست داری روزی آنقدر به من نزدیک باشی که هر روز صبح، طلوع خورشید را از افق چشمانم ببینی!!!

و من گفتم: شاید همین فاصله است که این چنین عشقی را به ما هدیه داده است.

و زیر لب شعر سهراب را زمزمه کردم:

نه, وصل ممکن نيست / هميشه فاصله‌ای هست. / دچار بايد بود / وگرنه زمزمه حيرت ميان دو حرف / حرام خواهد شد. / و عشق / سفر به روشنی اهتزاز خلوت اشياست. / و عشق / صدای فاصله‌هاست. / صداي فاصله‌هایی که غرق ابهامند. / نه, / صدای فاصله‌هایی که مثل نقره تميزند / و با شنيدن يک هيچ می شوند کدر. / هميشه عاشق تنهاست.

و بعد دلم لرزید ... آخر چرا فاصله؟؟؟!!!

.....................................................................................................................................

......................................................................................................................................

................................ *

تو که انگار ذهنم را خوانده بودی گفتی: در داستان‌ها عاشق و معشوق‌ها به هم نمی‌رسند!!!

و من با جسارت گفتم: نه اینطور نیست. و یک مثال آوردم از عاشقانی که بالاتر از عشقشان در عالم نیست که آنها به هم رسیدند و ثمره عشقشان به جهان موجودیت داد.

و از بانو و مولایم گفتم...

- هنوز متعجبم چرا آنان را مثال زدم که همیشه آرزوی چنین زندگانی را داشته‌ام، می‌دانم چنین زیستنی لیاقت می‌خواهد... و من از قافله خوبان عقبم -

ولی به ما آموخته‌اند آنان را الگوی زندگی خویش قرار دهیم و ما هم سعی کنیم همانند آنان زندگی کنیم. مگر نه این است که آنان آمده‌اند تا به ما بیاموزند رسم عشق‌ورزی را و ما بیاموزیم از آنان زنده نگه‌داشتن حرمت عشق را.

...

{ اما در این روزگار این حرف‌ها هم انگار قدیمی شده اند... }

و تو گفتی اما اینان استثنا هستند و عالم دیگر به مانند آنها به خود نخواهد دید.

- آری! نمی‌توان دید. خوب می دانم. اما مگر نمی‌شود پیرو راه آنان بود؟؟؟؟

حال دیگر چه جوابی داری؟؟؟

به درد عشق بساز و خموش کن حافظ

رموز عشق مکن فاش پيش اهل عقول

استادی می‌گفت هیچ وقت نمی‌توان گفت دو نفر یکی می‌شوند و یا دو نفر با هم پیوند می‌خورند... هیچ وقت منیّت آدم‌ها از وجودشان گرفته نمی‌شود و به وجود کسی پیوند نمی‌خورند.

این حرف درست! اما من معتقدم که ما با همه هستی یگانه‌ایم نه تنها انسان‌ها که با همه کائنات یگانه‌ایم... وقتی انسان روح وجودی اش را از خدا گرفته، خدایی که خالق همه کائنات است پس موجودیت ما در همه جا هست. حتی در یک قطره آب، یا در یک جوانه کوچک ...

و می‌توان عاشق بود. نه تنها عاشق انسان‌ها که عاشق همه هستی که ما متعلق به همه هستییم. و به هر آفریده‌ای عشق بورزیم.

خدا آفریننده عشق است. و عشق را در وجود ما به امانت نهاده است و در این بین تنها آدمی است که می‌تواند عشق بورزد و این بار امانت را بر دوش بگیرد. و چه مسئولیت سنگینی است، امانت دار عشق بودن!!!

آسمان بار امانت نتوانست کشيد

قرعه کار به نام من ديوانه زدند

عشق یک انتخاب است و انسان مختار به انتخاب! تنها انسان است که می تواند راه زندگی‌اش را آگاهانه با انتخاب‌های خویش رقم بزند. و عشق یکی از این انتخاب‌های حساس است. انتخابی که اگر با آلودگی‌های دنیایی همراه شود چه بسا به جای متعالی کردن انسان، او را به رذالت بکشاند.

خداوند ما را مختار آفریده است. وقتی خدای بزرگ این قدر به ما اعتماد داشته که قدرت انتخاب در امور را به ما سپرده است. چرا ما به خداوند نشان ندهیم که قابل اعتماد هستیم و از این موهبت او بهره درست می بریم؟!!!

باید چشم دل باز کرد و هوشیار بود. شاید برای همین است که می گویند عاشق باش اما عاقل... ولی گاهی عشق، حتی عقل را هم زیر سوال می برد... و آن وقت حیرانی می ماند و حیرانی ....

در نظربازی ما بی‌خبران حيرانند

من چنينم که نمودم دگر ايشان دانند

عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی

عشق داند که در اين دايره سرگردانند

گفت: عشق هم مراحلی دارد. باید این مراحل را با بصیرت و بیداری طی کرد تا در این راه معرفت کسب نمود. وگرنه بی راه‌ها زیادند...

گفتم: بله! باید یاد بگیریم چطور عاشق باشیم و نگهدار حرمت عشق. که عشق را نه تنها برای لحظه‌ای که برای تمام عمرمان بخواهیم.

اشک خونين بنمودم به طبيبان گفتند

درد عشق است و جگرسوز دوايی دارد

ستم از غمزه مياموز که در مذهب عشق

هر عمل اجری و هر کرده جزايی دارد

می‌دانم باید پخته راه عشق شوم که هنوز خامم. بسوزم از این آتش و روشنی یابم. درد عشق را تجربه کنم و طبیب را جویم. و بیاموزم عشق ورزیدن را...

حافظ هر آن که عشق نورزيد و وصل خواست

احرام طوف کعبه دل بی وضو ببست

باید که در این راه بیاموزم که گاهی برای عشق باید عزیزترینت را ببخشی و چه سخت است عزیزترینت را بخشیدن. اما چه شکوهی دارد آن زمان که بدانی برای حفظ عشق خویش چنین کرده‌ای. چرا که رهایی را برای عشق انتخاب نموده‌ای...

فراق و وصل چه باشد رضای دوست طلب

که حيف باشد از او غير او تمنايی

..::*::.. چند پیام کوتاه: ..::*::..

..::*::.. بگذار تا شیطنت عشق چشمان تو را به روی خویش بگشايد، هر چند حاصل آن جز رنج و پریشانی نباشد. اما کوری را هرگز به خاطر آرامش تحمل مکن.

..::*::.. کسی می تواند در پای عشق بمیرد که قبل از آن زندگی در پيش چشمهايش مرده باشد.

..::*::.. بهتر است به جای لعنت فرستادن به تاریکی یک شمع روشن کنی.